Сурат 37 Ас-саффат (МогӀаршкахь лаьттарш), аят 142 – 146

1. فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ

   И кхеллира чӀеро и бехке а волуш

   37:142

2. فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ

   Баккъалла а, иза ца хиллехьара тасбахь дечарах

   37:143

3. لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

   Вуьсара ма вара цуьнан кийрахь уьш юхадендечу /къемат/дийне кхаччалц

   37:144

4. فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ

   Кхоьссира Оха иза ара (яьссачу меттиге), цомгуш а волуш

   37:145

5. وَأَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ

   Оха далийтира цунна туьтен (гӀабакхан) дитт

   37:146

Гочдар: Магомед Магомедов